Logo VZW Zwerfkat in Nood II

In herinnering bij baasje


Volg ons op Facebook

Soms sterven onze ex opvangkatten veels te vroeg bij hun nieuwe eigenaar. Op deze link mag de eigenaar zijn/ haar verhaaltje kwijt en zullen wij iedereen laten weten hoe bijzonder hun lieveling was.


Erwtje

Op 24 oktober 2019 is Erwtje helaas overleden.

Ons verhaal begint in maart 2019. Mijn zoektocht naar een katje bracht mij tot bij Erwtje. Een prachtig beestje, maar enorm schuw van mensen. Er werd mij verteld dat hij het niet voor mensen en zelfs andere dieren had, hoe zijn bijnaam 'The Lone Ranger' was. Ik trok het mij niet aan en na een tijdje over en weer te mailen was het zover: hij kwam bij mij terecht ! Na een 4 tal maanden was er even een slechte periode, maar met wat doorzettingsvermogen en wat te mailen naar de nazorg was er dan de grote verrassing; hij begon open te bloeien ! Aaien was nog een stap te ver maar daar stond hij dan, miauwend voor aandacht en voorzichtig volgend. Een maand later kwam hij vleien, en spinnen dat hij deed ! Zelfs als er bezoek kwam was zijn nieuwsgierigheid de baas, snuffelend aan de mensen hun rugzak en van onder tafel eens aan hun voeten ruiken, niets onthield hem om eens te kijken. Na een tijdje kon ik zijn staart vastnemen, en zachtjes met de achterkant van mijn vingers over zijn rug en zijkant aaien. Iets wat maanden voordien onmogelijk leek ! Ik was zo trots op hem, het moedige katje dat hij was. Maar toen kwam die avond, en een stom ongeluk. We zijn nog snel naar de dierenkliniek gereden, hij zag er nog goed uit, maar eens bij de dokter sloeg het om... Ze hebben gedaan wat ze konden doen, hij was gereanimeerd maar het was zo lastig ademen dat we besloten vaarwel te zeggen.

Mijn Erwtje, mijn mateke, ik mis je echt. Het is na bijna een week nog steeds lastig thuis te komen en je niet te horen en zien. Tijd heelt alle wonden, maar het valt me zwaar na alles wat we bereikt hebben samen. Je zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Je zit nu in de wolken, en in gedachte ga je er steeds zijn voor mij. Ik zie je graag mateke, slaapzacht dikkie <3

Uw baaske, Kenzo


Mauro

Lieve Mauro,

4 Januari was mijn eerste dag als vrijwilliger in Villa Vagebond en ik spotte jou meteen. Je waggelde en verstopte je altijd in de kast. Naarmate de weken verstreken kwam je bij het horen van mijn stem al de gang op. 'Hallo knappie' riep ik dan, en daar was je meteen! 23 Januari werd jouw advertentie online gezet, met het mooie liedje 'Mag ik dan bij jou'. Het brak mijn hart te weten dat je er misschien snel niet meer zou zijn als ik binnen zou lopen. Ik wist het, en was er van overtuigd dat jij bij mij hoorde. Jij had mijn hart gestolen zoals nog nooit een kat had gedaan. Begrijp me niet verkeerd, al mijn katten zijn geweldig maar jij was mijn allesje! Met Cally, Mila, Saartje, Leentje, Snorrel, Simba en Luna wilde het eventjes niet vlotten in het begin maar na het bezoek van een kattengedragsdeskundige en wat aanpassingen in de woning, zodat jij ook (op jouw manier) mobiel kon zijn, ging het stukken beter. Begin april beklom je zelfs de trap en mijn borduurkamer werd jouw speelkamer.

De zomer kwam, je speelde, rende zelfs, door de hele tuin. Rollen in de planten en op je rug liggen in de zon waren je favoriete bezigheden. Je dronk veel vanwege je niertjes en vond het heerlijk als we je 's ochtends, 's middags en 's avonds op het aanrecht tilden zodat je rechtstreeks uit de kraan kon drinken. Daarna kwam je op de bank bij me liggen, gaf me kopjes en viel dan in slaap.

In september gebeurde er zo veel in 1 keer dat het nog steeds niet te bevatten is, op alle vlakken. Eind september even een weekendje om af te schakelen en gedachten te verzetten. De zaterdag op de Doe-Dag van de Jumper en de zondag de Open-Deur dag van de Villa. Wat waren dat heerlijke dagen! Totdat ik zondagavond thuis kwam, en jij er opeens heel slecht aan toe was.

Maandag 30 september 2019 ben ik tot de laatste ademhaling bij je gebleven en heb je pootje vastgehouden zodat je niet alleen zou zijn, je mocht voor altijd bij mij. Dank je wel dat ik jouw personeel mocht zijn voor 8 geweldige maanden.
Ik mis je...

Als het einde komt,
En als ik dan bang ben,
Mag ik dan bij jou?
Als het einde komt,
En als ik dan alleen ben,
Mag ik dan bij jou?  


Wolleke

Rust zacht liefste knuffelbeer, rust zacht bijzonder kereltje!

We kregen helaas droevig nieuws uit Wollekes gouden mandje... Zes maanden geleden had deze lieve goedzak eindelijk zijn forever thuis gevonden. Helaas heeft het voor hem niet zo lang mogen duren als we hem hadden toegewenst. Wolleke werd door een schimmelziekte gevat waardoor zijn weerstand afnam. Zijn nieren gingen aan een sneltempo achteruit, waardoor hij omwille van ernstig nierfalen werd ingeslapen.
Lieve Wolleke, wat een grote schok. Je werd zo graag gezien in Buddy Kat, in Villa Vagebond en nu ook door je eigen baasjes. Het ga je goed daar over de regenboogbrug... we hadden jou zo graag nog vele jaren bij jouw baasjes gegund..

We wensen zijn baasjes heel veel sterkte toe...
Rust zacht, bijzondere jongen! 


Streepje

Streep is er niet meer…..

In 2017 zag ik Streepje al eens voorbij komen op de facebookpagina van Villa Vagebond. Mooie kater, maar een die weinig tot geen vertrouwen in de mens had. Hij zocht een huisje, maar wie o wie wil zo’n bang kereltje opnemen, een kans geven? Ik had 2 katten, dus helaas kon ik hem er niet bij nemen, dat zou 1 van de 2 katten echt niet op prijs stellen (zacht uitgedrukt). Maar omdat ik later in 1 maand tijd mijn 2 katten moest laten inslapen, de 1 was al langer ziek en de ander was zeer onverwacht, en mijn huis leeg was en ik erg verdrietig, besloot ik na een aantal weken te gaan informeren naar Streepje.

Ik was de eerste die in interesse in hem toonde, hij zat al een jaar in de Villa en er had nog nooit iemand belangstelling voor hem getoond.

Streepje bleek goed met Ariana (thans Droppie genaamd) te kunnen opschieten en ik wilde graag 3 katten, dus Droppie wilde ik er automatisch bij, omdat zij samen goed konden, en gelijk ook mijn belangstelling voor Fientje aangegeven. Dus eerst maar eens een afspraak gemaakt om de 3 te ontmoeten. En ja, Streep was heel bang, dook weg in zijn mandje hoog op de krabpaal in de Strandkamer, daar was hij een soort van veilig, met donkere ogen en trillend van angst bekeek hij de boel.

Ja hoor, kom maar mee samen met Droppie en Fientje, komt vast goed met jou dacht ik bij mezelf.

Eenmaal bij mij thuis was het lastig voor Streep, hij was heel bang, school zich op, liet zich niet zien. Maar hij kreeg de ruimte en de tijd. Hij mocht het op zijn tempo doen en langzaam maar zeker maakte hij hele kleine stapjes. Al meer begon ik zijn vertrouwen te winnen en ontdooide hij wat.

Hij had een ontzettend lief karakter, was gek op Fientje, dat was zijn grote liefde (helaas was dat niet helemaal wederzijds, al vond ze het stiekem toch ook wel leuk…. :-) ) en begon hij te ervaren hoe fijn het was om geaaid te worden. Daarbij was hij ook heel grappig. Met zijn slungelige lijf wist hij er wel een show van te maken als hij achter een snoepje aan ging. En ja, Droppie was vaak ongewild zijn sparringspartner, even laten zien hoe stoer en sterk hij was, maar Droppie gaf niet zo maar toe, gaf goed weerstand. Prachtige taferelen. En ja, Streep was ook acrobaat, hoe hij op een ijzer tralie hek gekomen is…. Maar hij liep erop te balanceren op een avond, dat had ik werkelijk nog nooit een kat eerder zien doen.


(Streep en Fientje)

Vanaf dit voorjaar was het standaard dat Streep ’s ochtends bij mij op bed sprong en dan stond hij te dansen en wilde hij overduidelijk geaaid worden. Voor het slapen gaan was het altijd hetzelfde ritueel.

Maar in juni werd hij niet lekker, hij at niet meer, dus met Streep naar de dierenarts. Met een kat die zich niet laat oppakken en enorm op zijn hoede is, zich een weg naar vrijheid vecht, is dat best een uitdaging, maar het lukte. Nierfalen luidde de diagnose. Ik kon hem met veel moeite aan het eten houden en langzaam leek hij er door te komen. In juli opnieuw naar de dierenarts om te kijken of er schade aan de nieren zou kunnen zijn en alles weer even te onderzoeken ook met oge op de toekomst en omdat hij met eten kieskeurig bleef. De dierenarts was opgelucht en verrast, want alles was perfect! Ook de echo van zijn nieren lieten geen afwijkingen zien! De vlag kon uit!

Streep bleef daarna nog steeds erg kieskeurig met eten, dus het ene moment ging het redelijk en het andere moment was het echt zoeken naar wat hij wel lustte zodat hij wel voldoende binnen kreeg.

Ondanks de dierenartsbezoeken was zijn vertrouwen in mij behoorlijk goed gebleven. Beneden kon ik hem ook al vaker aaien, stond hij echt te dansen en te genieten van zijn aaitjes. Hij lag vaak lekker op bed naast me te slapen en zelfs beneden durfde hij sinds kort naast me op de bank te zitten. Ongelofelijk wat een stappen hij had gezet! Ik was echt trots op hem, hij was van enorm ver gekomen.

Maar op maandagavond spuugde hij zijn eten eruit, nog niet iets om van te schrikken, maar de volgende dag was hij zichtbaar niet lekker. Nog even aankijken, op woensdag nog overleg met de dierenarts en de volgende dag toch naar de dierenarts, het ging echt niet goed met hem. Zijn gezondheid verslechterde per dag.

Daar verbleef hij een paar uur ter observatie, ook om hem wat tot rust te laten komen en ’s middags zou de arts hem onderzoeken. Ze schrokken ervan hoe hard hij in die paar uur achteruit ging.

De foto was duidelijk, zijn lichaam zat vol met uitzaaiingen, van zijn nieren tot in zijn longen. Zijn ademhaling werd al moeizamer en er zat niets anders op dan hem dezelfde middag, op dierendag, nog uit zijn lijden te verlossen. Er woekerde een hele agressieve vorm van kanker in zijn lijf, de celdeling ging zo super snel dat we hem echt per 2 tot 3 uur harder achteruit zagen gaan die dag. Binnen dat moment en een paar dagen zou hij zelf komen te overlijden, maar dat zou een lijdensweg betekenen. Dat hij al aan het lijden was was overduidelijk. Hij had pijn in zijn buikje en die middag moest hij echt al meer moeite doen voor een teug lucht. Zijn lijden moest stoppen, dit verdiende hij niet, ik moest hem laten gaan. Vanwege de onderzoeken en de foto had hij een licht roesje gehad, hij was bij, maar door gelijk te handelen zou hij niet veel merken van de komende laatste prikken…. Daar ging mijn vriend, langzaam zakte hij weg, zijn hartje nog zo sterk……. Maar ook die stopte uiteindelijk…… 

De schok, het ongeloof, die is groot, zelfs nu we bijna 2 weken verder zijn. Streep is na zijn overlijden nog mee naar huis gegaan zodat Droppie en Fientje afscheid van hem konden nemen op hun eigen manier. Geregeld gingen ze ’s avonds even bij de doos waar Streep in lag snuffelen en kijken. De volgende ochtend hebben we met z’n 3-en rustig bij hem gezeten en toen was het tijd om Streep weg te brengen naar het crematorium.

Droppie en Fientje waren duidelijk de eerste dagen van slag en tot op de dag van vandaag moet Droppie haar draai nog zien te vinden, ze zoekt me vaker op, ik geloof dat ze Streep echt wel erg mist, maar dat geldt voor Fientje ook wel, die heeft haar draai ook nog niet helemaal gevonden, komt nu ook wat vaker bij me liggen sinds Streep er niet meer is.

Streep was mooi van binnen en buiten en vooral bijzonder. Ik ben blij dat ik vorig jaar voor hem heb gekozen en dat hij een kans op geluk heeft gehad. Ik zou het ook zo weer over doen. Hij was het dubbel en dwars waard. Uiteraard had zijn geluk veel langer moeten duren, helaas was dat hem kennelijk niet gegund, het mocht niet zo zijn…..

Hij zal een bijzondere plek in mijn hart hebben en houden. Ik mis hem enorm.

Het gaat je goed grote vriend, bedankt voor het feit dat ik je mocht adopteren en je beter mocht leren kennen, dat je me leerde vertrouwen en dichtbij liet komen. Rust zacht maatje.


Boef (neo)

Lieve Boef,

je hebt maar 4 maanden van je gouden mandje mogen genieten. Leucose had je lijfje overgenomen. Maar in die paar maanden heb je veel knuffels en natte neusjes uitgedeeld en een hartje veroverd. Je baasje en vriendje Muis missen je enorm. <3


Felix

 
Lieve Felix,
 
We zijn allemaal erg aangedaan door het verlies. Toen je in de Villa aankwam waren we opslag verliefd. Je was zo een knuffelig lief katje, je had meteen ons hart gestolen. We hebben daarom ook vrijwel meteen beslist dat jij bij ons gezin hoorde. De introductie verliep erg vlot, aangezien we al 4 hondjes hadden, maar hier trok jij je helemaal niets van aan. Je was ondanks je leeftijd nog erg fit, speels, actief en vooral heel erg knuffelig, je sloeg echt je kleine pootjes rond onze nek om kopjes te geven en te knuffelen. Vorige week sloeg onverwachts het noodlot toe. :'( Je wou niet meer eten. We dachten zeker dat het je tandjes waren wat pijn deden, dus we reden meteen na de dierenarts. Maar wat we daar hoorde sloeg in als een bom. Kanker was je lijfje binnengedrongen, en daarboven op ben je inwendig beginnen bloeden. Hoe kon dit nu lieve schat? Nooit iets aan je gemerkt, je at, je speelde, je knuffelde, je was erg aanwezig. Hoe kan je nu zo ziek geworden zijn :'( We konden niets meer voor je doen... Lieve Felix, je bent nu een prachtig sterretje aan de hemel. Je zit vooraltij in ons hart
We zijn overladen door verdriet, en de leegte doet enorm veel pijn...
Rust zacht lief vriendje, we zullen je nooit vergeten... 
 

Mila

Allerliefste Milaatje,

 

Zo bang en schichtig als je was in die eerste maanden bij ons, zo allerliefst was je in de tijd die volgde. Je had je ontpopt tot het allerliefste poesje dat er is!

Wat hielden we toch van knuffelen samen, dat waren de heerlijkste momenten van mijn dag. We lagen dan samen in de zetel of op bed met elkaar te spelen, we konden er niet genoeg van krijgen. Honderden keren heb ik gezegd: “Wat ben je toch een lief en grappig poesje!” Je lag bij mij te rollebollen, je plofte met je lekkere lijfje tegen mij aan, opnieuw en opnieuw. Soms viel je daarbij met je lijfje op mijn hoofd. Het ene kopje na het andere kreeg ik, met warme, natte kusjes. Ik moest altijd zo lachen, ik voelde me dan helemaal ontspannen. Of je stak je rugje in de lucht en nodigde me uit om je achterkant te aaien, dicht bij je staart. Of we keken van heel dichtbij in elkaars ogen, hemels! Je oogjes waren groot en mooi, het leek alsof er mascara aan zat. Je vachtje was wit aan de kaken, zodat het leek of je altijd lachte. En ondertussen gaf je een spinconcert ten beste, vaak vlakbij mijn oor. Je was altijd zacht. Nooit of nooit heb jij jouw nageltjes bij ons gebruikt, ook niet per ongeluk, afgezien van die ene paniekaanval in het prille begin. Bij zo een knuffelsessie was ik elke keer de eerste die opstond, ik moest immers het werk hervatten.

Je deed het al lang niet meer: veelvuldig en aanhoudend miauwen en aan de meubels krabben. Je had geleerd dat miauwen voor eten bij ons echt niet nodig was. Ik heb je met zoveel smaak zien eten! Wat hield je ook van de voerpuzzel, voor wat extra lekkers. Daarnaast hadden we je geleerd om aan de matten en krabpalen te krabben, en de meubels te sparen :)

 

Je was heel graag in de tuin, om te wandelen, speuren, ontdekken, spelen. Als ook ik in de tuin was, dan bleef je in mijn buurt. Ging ik op mijn hurken zitten, dan kwam je er steevast aan gehuppeld voor een knuffel.

 

Ik heb er zo van genoten jou te zien slapen. Je lag in de koddigste houdingen. Helemaal plat op je buik en ook je kopje plat op de zetel. Of op je rugje met de pootjes in de lucht. Vaak heb je op het vachtje in een vouw van de zetel gelegen. Legde ik het vachtje op mijn schoot, dan sprong je erop, zalig!

 

Ik heb er zo van genoten jou van contentement met je staart in de lucht te zien rondlopen. Als je mij kwam groeten, heb je vaak je staartje geschud, je was blij me te zien, en na een schootknuffeltje ging je op zoek naar een lekker snoepje.

 

Je was de hemel voor mij, liefste Milaatje. Ik was jouw fiere mamaatje en Ivan jouw goede papa. En jij was ons allerliefste poezenkindje.

 

We zijn kapot van je wreedaardige dood en missen je enorm. Ik mis je honderd kusjes op een dag. Binnen enkele weken wordt onze katveilige afsluiting geplaatst. Te laat! Een vreselijk besef. Een kleine troost is dat je op slag dood moet zijn geweest en niet zult hebben geleden.

 

RIP liefste schat. We zullen eeuwig van je houden.

 

Immens verdrietig, en tegelijk intens dankbaar dat je in ons leven bent geweest,

 

Je mama

12 mei 2018 


Karlito 

 

Een aantal weken geleden heb ik met je kennis gemaakt en dat was van beide kanten echt een match.

Je bent met me mee naar huis gegaan en liep vanaf de eerste dag rond alsof je er altijd al was.

Met Sneezy (mijn andere poes) ging het al heel snel goed, die had zelfs haar plaatsje op mijn bed aan jou afgestaan.

Ook met Diesel mijn hulphond ging het heel goed.

Je was zo lief waardoor ik jou een nieuwe meer passende naam heb gegeven, je nieuwe naam was Lieve.

Je deed het eigenlijk heel goed, maar opeens ging je minder eten en uiteindelijk stopte je helemaal met eten.

Ik heb steeds contact gehad met het nazorgteam en ben gaan dwangvoederen.

De dierenarts is erbij gehaald en je bent opgenomen en zou aan het infuus gelegd worden, ook is er een echo gemaakt en bloed geprikt.

Ik was er helemaal van overtuigd dat je na een aantal dagen opname hersteld weer thuis zou komen.

Ik ben door de uitslag ook helemaal overvallen: je niertjes, lieve schat, waren helemaal stuk, daar hielp zelfs spoelen niet meer bij.

Je zou na een aantal dagen doodgaan, het enige wat we nog voor jou konden doen, was jou die laatste dagen besparen, dat is dus ook gebeurd.

Het ging allemaal zo snel en ik was hier helemaal niet op voorbereid en ik had het er erg moeilijk mee, nog steeds heb ik het er moeilijk mee.

Mijn enige troost is dat we jou hier drie weken helemaal in de watten hebben kunnen leggen en we jou met liefde hebben omgeven.

Ik zit dit wenend te schrijven, maar ik schrijf dit opdat iedereen die dit leest nog even aan jou denkt.

Bedankt lieve schat dat je in mijn leven bent geweest.

Een dikke knuffel van mij en ook van Sneezy en Diesel,

 

Van je mama Loes 




Steunen
info@vagebond.com
0032 (0) 495-285127 (B)

Belgie
IBAN: BE57001690189735
BIC: GEBABEBB

Nederland
IBAN: NL67INGB0007712739
BIC: INGBNL2A

t.a.v. Zwerfkat in Nood II,
Postbus 58, 3630 Maasmechelen
Belgie


© VZW Zwerfkat in Nood II. Alle teksten, foto's en videomateriaal vallen onder het copyright van VZW Zwerfkat in Nood II.
Geen van deze teksten, foto's of video's mogen zonder schriftelijke toestemming gebruikt worden door derden.
Provincie Limburg