Sjarel

Kater
9 jaar


Enkele weken geleden verhuisde Sjarel van Buddykat terug naar de Villa. De buitenren van Buddykat is door de hoogte moeilijker te bereiken en hierdoor was onze jongen maar moeilijk in het oog te houden. Hij verstopte zich graag en ver weg. Niet ideaal voor een heel angstig katje die nog wat extra verzorging nodig heeft. Met een bloedend hart bracht zijn vaste verzorger hem naar de Villa, in de hoop dat het daar makkelijker zou zijn.
En jawel, hij doet het heel goed. Sjarel laat zich beter benaderen en maakt een tevreden indruk. Zijn vaste verzorger ziet hem uiteraard wekelijks, want ze doet ook nog dienst in de Villa. Zo hoeft ze hem niet helemaal te missen. We hebben te maken met levende wezens en we zetten onze gevoelens altijd opzij, als het beter is voor het katje. Soms met een traan, maar als je dit snoetje ziet, maakt dat alles goed. Bijzondere Sjarel 


Hai. Ik ben het... Sjarel.

Vroeger, toen ik nog op straat leefde, was ik wat toegankelijker, gaf ik kopjes tegen de benen van degene die mijn buikje vulde. Daar voelde ik een soort band mee, een connectie.
Maar al gauw kwam men erachter dat ik fiv positief was, an sich geen ramp, ben enkel maar drager, maar ik kon niet meer terug naar de vrijheid. Niet meer terug naar de lonkende ademruimte, het mij-plekje.
Moeite met aanpassing nu? Ja. Wisselende gezichten, geluiden, katten die komen en gaan, ik vind het een lastige.
Weet je, er zit veel in mij. Liefde, warmte, met de nodige voorzichtigheid. Maar het komt er niet uit hier, het lukt me niet.
Ik heb erover gepraat met een aantal vrienden, een verlangen naar herkenning. Ze begrepen me, maar zeiden altijd weer: "Als jij jouw huisje hebt, jouw warme kacheltje vol geduld en vertrouwen, dan komt dat wel. Het komt wel Sjarel. Echt."
Dat 'echt' blijft in mij hoofdje dreunen, continu, altijd weer die herhaling. Ooit komt dat echt. Mijn huisje, een plek waar ik weer kopjes kan uitdelen aan mijn persoon, een plek waar mijn hart langzaam kan ontdooien. Net zoals in de lente.
Ook een afgeschermd buiten, waar ik mijn hoofdje in de wind kan gooien en de lucht met trillende neusvleugels kan opsnuiven.
Ik mag er zijn, ook zijn de katten hier prima maatjes voor me. Maar ik wacht op het 'echt'.
Wie kan mij doen openbloeien, wie geeft mij het vertrouwen dat wij beste vrienden worden?
Dan zal ik, op mijn beurt, nooit meer verstoppertje spelen.
Liefs Sjarel 



Wilt u meer info over deze poes? Mail ons dan nu!