Logo VZW Zwerfkat in Nood II

Wat maken we mee


2019 | 2018 | 2017 | 2016 | 2015 | 2014 | 2013 | 2012 | 2011 | 2010 | 2009 | 2008 | 2007 | Eerdere berichten

Juni | Mei | April | Maart | Februari | Januari

16-01-2019
Voor altijd in ons hart!

11-12 januari 2019

Liefste Eowyn, je bent nog geen etmaal bij ons in Villa Vagebond geweest, maar je liefde ging als een pijl tot in het diepste van mijn hart. Je kwam met hoge nood binnen. Je lag nog in de quarantaine om te bekomen. De vaste dierenarts had je nagekeken en getest, maar er was geen duidelijke diagnose uitgekomen. Je had vocht in je buik, je kon niet plassen, je kreeg heel moeilijk adem. En toch had je nog zoveel levenskracht in jou, je wou zo graag de bench uit! Bovenal was je zo ontzettend lief, we hebben de allerliefste momenten met elkaar gedeeld, en daar blijf ik eeuwig dankbaar voor.

We wisten niet veel van jou. Het laatste half jaar werd je gevoederd aan de dansschool in Genk? Maar hoe kwam je daar terecht? Waar kwam je vandaan? Bij wie hoorde je in de tijd voor dat laatste halfjaar? Wat voor een leven heb je gehad? Wat heb je allemaal meegemaakt? Wat is er gebeurd, lieve schat? Zo tam en lief als je was, kon je toch niet altijd een zwerver zijn geweest? De melders, die jou eten gaven, hebben aan de alarmbel getrokken toen je binnen op de mat kwam liggen en ze je moeilijk zagen ademen. Zo kwam je bij ons in de Villa terecht.

Het was weekend. Het was duidelijk dat je leed, we maakten ons grote zorgen, moesten machteloos toezien. Liggend op je buikje met je kopje plat op de deken vroeg je aandacht, met klaaglijke geluidjes. We gaven je medicijnen. Ik was de laatste die jouw bench helemaal ververst heeft. Ik zorgde ervoor dat je op een proper toiletje kon gaan. Ik gaf je een propere deken om op te liggen. Ik bracht je vers water. Je eten stond nog onaangeroerd, je had die laatste dag niets meer gegeten. En natuurlijk kreeg je van ons allemaal heel veel allerliefste aaitjes en kusjes op je snoetje, die jou rustiger maakten….

Doodongerust reden we met jou naar een dierenarts van wacht en hoopten je daar aan het infuus te laten leggen. Ook deze wist zich geen raad. Omdat je zo moeilijk kon ademen, hadden we schrik dat je zou gaan stikken. En daarom besloot men jou een zachte dood te gunnen. Het vocht was niet weg te krijgen, zei men, de ademnood niet te lenigen. Het is altijd vanuit liefde dat we kiezen om een katje uit zijn of haar lijden te verlossen. Maar o wat doet dat pijn! Wat hadden we je graag nog veel gelukkige en gezonde jaartjes in een warm en veilig nest gegund! Om mezelf te troosten, blijf ik je kusjes en aaitjes sturen, nu je de regenboogbrug over bent.

Hoe kort je ook bij ons was, je krijgt je plekje op de website, je mag niet vergeten worden, daar was je veel te lief voor! R.I.P., lieve schat, we blijven altijd van je houden!

Kusjes tot in het oneindige

van al je mama’s in de Villa

10-01-2019
Moeder en dochter wachten al zo lang!

Moeder en dochter wachten al zooo lang... Ze doen nog maar eens een keer hun verhaal in de hoop dat ze HUN mensen nu vinden.

Wij zijn Picca en Simba, moeder en dochter met 1 jaartje verschil. 
Ik, Picca, zal het woord voeren. Vroeger woonden wij in Aalst. Wij leefden daar in een zwerfkattenkolonie. Maar in maart van 2017 veranderde ons leven. Onze wereld stond op zijn kop want onze locatie, verlaten gebouwen, zou niet meer veilig zijn omdat alles zou worden afgebroken voor nieuwbouwprojecten. Onze meldster, is toen actief beginnen vangen, steriliseren (op eigen kosten) en socialiseren. Je kan je al voorstellen dat wij serieus verschoten waren van al dat gedoe! Maar onze meldster behandelde ons met fluwelen handschoentjes om ons aan mensen te laten wennen. Na 5 maanden waren we een beetje aan haar gewend en wat gebeurde? Ja! Lap seg! Wéér verhuizen! Deze keer naar het landelijke Maaseik! We moesten opnieuw wennen aan andere mensen. Bon, einde augustus kwamen we hier toe en wat dacht je? Natuurlijk waren we weer serieus van onze melk waardoor we ons in allerlei hoekjes verscholen. Maar kijk… inmiddels zijn we 2018 binnen gewandeld en men heeft besloten dat we klaar zijn voor adoptie! Is dat geen goed nieuws? We moeten wel toegeven dat we allebei rustige katjes zijn. Simba ligt meestal op dezelfde plek, in het midden van de kamer, boven op de krabpaal. Ik loop wat meer rond en snoes/slaap op verschillende plaatsen. Van aaitjes zijn we beiden niet zo zot, niet omdat we heel bang zijn maar gewoon omdat we het toch nog niet helemaal vertrouwen. Vertrouwen moet langzaam opgebouwd worden! Je moet weten dat wij vroeger échte straatkatten waren! En we komen al van heel ver hé! Maar hey?! 't Is niet dat we wegvluchten voor de verzorgers hoor. Trouwens, als het etenstijd is, dan zijn we wel héél aanwezig. Miauwen en zo snel mogelijk naar het eetbakje geraken! Dàt is dan onze missie! En als het goed weer is, gaan we ook graag eens een frisse neus nemen in de buitenrennen. 
Ps: het is niet omdat we moeder en dochter zijn dat we samen moeten geadopteerd worden hoor. We hangen niet bij elkaar zoals Art en Kim vroeger. We kunnen trouwens altijd contact houden via skype en instagram.

So…. Wij hebben ons helemaal blootgegeven en nu jij? Wat doe jij? Heb je een tuin? Ga je nog werken? Heb je een zwak voor zwarte katjes? Zit je ook op facebook? Kan je misschien voor ons al een account aanmaken? Ach, laten we beginnen bij het begin en dat is bellen of mailen naar kattenbemiddeling, vandaar zien we wel verder. Okay? Doen!



Steunen
info@vagebond.com
0032 (0) 495-285127 (B)

Belgie
IBAN: BE57001690189735
BIC: GEBABEBB

Nederland
IBAN: NL67INGB0007712739
BIC: INGBNL2A

t.a.v. Zwerfkat in Nood II,
Postbus 58, 3630 Maasmechelen
Belgie


© VZW Zwerfkat in Nood II. Alle teksten, foto's en videomateriaal vallen onder het copyright van VZW Zwerfkat in Nood II.
Geen van deze teksten, foto's of video's mogen zonder schriftelijke toestemming gebruikt worden door derden.
Provincie Limburg